جشن گرفتن زندگي جديد و مشترك، قدمتي به بلنداي تاريخ نظام خانواده دارد. ملل جهان، ورود به زندگي مستقل را جشن مي‌گيرند. دين اسلام اين سنت حسنه را تأييد كرده است. البته مادامي كه منجر به اسراف، چشم و هم‌چشمي و فعل حرام نشود. مراسم عروسي در ميان مسلمانان از ويژگي و قداست خاصي برخوردار است؛ اقوام، دوستان و اطرافيان در اين روز با فضيلت سهم و شركت فعال دارند. آنان به عروس و داماد، اين فصل جديد از زندگي‌شان را تبريك گفته و هديه تقديم مي‌كنند.

          يكي از روزهايي كه در آن اطعام (وليمه) دادن مستحب و تأكيد شده است كه از فقرا دعوت شود، روز عروسي است. پيامبر اسلام (ص) در اصل برگزاري مراسم و اطعام دادن، اهتمام خاصي داشت. «اطعام دادن پيامبر (ص) در بعض از عروسي همسرانشان نسبت به بعض ديگر، كم و زياد بود. اطعام، در عروسي زينب دختر حجش، گوسفند بود و همين طور در عروسي ميمونه دختر حارث. در بعضي غذايي مخلوط از خرما، روغن و پنير تهيه كرده بود و در بعض ديگر از جو». ؛[i] از اين عملكرد حضرت، بدست مي‌آيد كه آنچه در آغاز زندگي مشترك براي پيامبر (ص) با ارزش و مورد احترام بوده، مهم جلوه دادن و ارج نهادن اين روز است. پيامبر (ص) مي‌خواهد زندگي جديد را با شور و نشاط و با حضور ديگران آغاز كند. اما در كيفيت و چگونگي پذيرايي از مهمانان شركت كنندگان در جشن عروسي خويش به توانايي مالي خود نگاه مي‌كند. يك روز، گوسفند ذبح مي‌كند، در روز ديگر، با جو پذيرايي مي‌كند.