تعداد از کوچی های که هر ساله وارد کشور افغانستان می شوند از کشورهای همسایه و تبعه غیر افغانسان است. اما این یک واقعیت است که تعداد زیادی از مردم افغانستان نیز خانه بدوشند. مشکل کوچی یک مشکل همگانی است. ملت و دولت افغانستان نمی تواند در قبال این معضل بی تفاوت باشند. از طرف دیگر شرعا، قانونا و عرفا، پذیرفتنی نیست  که تاوان بی کفایتی و سهل انگاری دولت مردان را منطقه یا قوم خاص بردوش کشند. مسله کوچی در قانون اساسی آمده است که دولت باید به کوچی ها اسکان بدهد. بنابراین در حادثه ناگواری که در منطقه کجاب بهسود اتقاق افتاد، مقصر اصلی دولت است که چرا مسله اسکان کوچی ها را به کلی فراموش کرده و نادیده می گیرد. چیزی را که نباید فراموش کنیم این است که سرنوشت همه مردم افغانستان بهم گره خورده است. اگر در منطقه ای شعله آتش و جنگ زبانه کشد، دود آن به چشم دیگران نیز خواهد رفت. قتل و کشتار، بدبختی و آوارگی تاکی؟!!! افغانستان به آرامش نیازدارد. سرزمین ویرانه که بر چهره آن گرد و غبار نشسته، شایسته یک ملت غیرتمند و با فرهنگ نیست. در عوض که به فکر یک آشیانه آبرومند باشیم هر روز بر خرابیهای آن می افزایم!!!