پوشش زن از مرد نامحرم، از دستورات شرع مقدس اسلام و از ضروريات دين است كه شارع مقدس به رسولش دستور مي‌دهدكه:« اي پيامبر! به همسران و دخترانت و زنان مؤمنان بگو: جلبابها[روسري هاي بلند] خود را بر خويش فرو افكنند، اين كار براي اينكه شناخته شوند و مورد آزار قرار نگيرند بهتراست؛(و اگر تا كنون خطا و كوتاهي از آنها سر زده توبه كنند) خداوند همواره آمرزنده رحيم است».[1]      

اهل‌بيتE اهتمام زيادي به پوشش همسران و دخترانشان داشتند. امام حسينB قبل از رفتن به ميدان جنگ به حضرت زينبI سفارش مي‌كند كه: تمام زيورآلات زنان را جمع كن‌. چون من شهيد شدم و دشمن به جانب خيمه‌ها آمد، زيورآلات را به سوي آنان بريز، اين دنياداران بي‌خبر و ماديگرايان بدبخت وقتي مشغول جمع كردن آنها شدند، شما در محل امني پناه بگيريد تا از ديدن نامحرمان دور باشيد.[2]

            گزاره‌هاي بالا مي‌طلبد كه لحظه‌اي درنگ كرده و حالات و رفتار امام حسينA و زينبJ را در آن شرايط بسيار دشوار و صحنه‌ي جنگي ترسيم كنيم. امام در آن شرايط، نكات بسيار مهم و برجسته‌اي را كه به خاطر حفظ آنها قيام كرده بود به خواهرش وصيت مي‌كند كه از آنها پاسداري كند و به ديگران نيز ابلاغ نمايد. يكي از آن نكات مهم كه براي خواهرش توصيه مي‌كند، پوشش زنان اهل حرم از ديد نامحرمان است. توصيه اين مطلب در آن شرايط، نهايت اهتمام اهل بيتE را به پوشش زنان از ديد نامحرم مي‌رساند. 

در باره فوايد و آثار پوشش زن آمده است: «از نظر اسلام محدوديت كاميابيهاي جنسي به محيط خانوادگي و همسران مشروع، از جنبه‌ي رواني به بهداشت رواني اجتماع كمك مي‌كند، و از جنبه‌ي خانوادگي سبب تحكيم روابط افراد خانواده و بر قراري صميميت كامل بين زوجين مي‌گردد و از جنبه‌ي اجتماعي موجب حفظ و استفاي نيروي كار و فعاليت اجتماع مي‌گردد و از نظر وضع زن در برابر مرد، سبب مي‌گردد كه ارزش زن در برابر مرد بالا رود».[3]  

            تجربه ثابت كرده است كه رعايت كردن فرامن دين و بخصوص حجاب، باعث پيوند و اتصال قوي زن و شوهر  و سبب متانت و حفظ موقعيت زن نزد مرد مي‌گردد و همين‌طور گرم نگاه داشتن كلبه‌ي زندگي مشترك، بستگي شديد به حياء، عفاف و پوشش زن دارد. بطور قطع مي‌توان گفت كه يكي از عوامل فروپاشي خانواده‌هاي امروزي، بي‌بندوباري، بي‌حيايي و بي‌عفتي آنهاست.