خداوند مدبّر هرساله در زمان معين و مشخصي، طي يك برنامه جامع، كامل و مدّت‌دار ابرهاي آبستن به فلاح و رستگاري را به سراغ دلهاي خشكيده و گرد و غبار گرفته مي‌فرستد. گويا اين ابرها مأموريت دارد كه پس از استقرار بر آسمان جان‌ها، با آب‌هايي ذلال و پاكي كه در اختيار دارد جان‌ها را شست و شو دهد تا زمينه را براي رشد و تعالي انسان‌ها مهيا سازد. البته در تأثير پذيري و بهره گيري از اين الطاف الهي قابليت قابل شرط است.

          باران كه در لطافت طبعش خلاف نيست    در باغ لاله رويد و در شورزار خس