برگزاري جشن و پذيرايي سبب مي‌شود كه دل‌ها به هم مهربان‌تر و دوستي و محبت ميان مردم بيشتر شود و باعث شادابي و با نشاط‌ترشدن زندگي مي‌شود. روز وصلت، با شكوه‌ترين لحظه‌ي زندگي عروس و داماد به حساب مي‌آيد، لذا همراهي ديگران و اظهار خوشحالي، خاطره شيريني مي‌شود كه تصوير آن در ذهن زوج جوان ماندگارترين تابلوي زندگي مشترك آنان خواهد شد كه هرگاه به آن نگاه كنند مهر و محبت و شور و نشاط جان تازه مي‌گيرد.

            عروسي عليB و فاطمهI ساده و بدون تكلف، اما با شور و نشاط، با قداست و معنويت برگزار مي‌شود. شب زفاف دختر پيامبر6 فرا مي‌رسد. m أمر النبي2 بنات عبدالمطلب و نساء المهاجرين والانصار، ان يمضين في صحبة فاطمهJ وأن يفرحن و يرجزن و يكبرن و يحمدن و لايقلن مالا يرضي الله؛[1] پيامبر6 دستور داد كه دختران عبدالمطلب و زنان مهاجر و انصار همراه فاطمهI حركت كنند و شادي كنند و آواز بخوانند، تكبير بگويند و حمد و سپاس الهي را به جاي آورند و سخناني كه مورد رضايت خدا نيست بر زبان نياورند.n

            پس شور و نشاط و اظهار شادماني هيچ منافاتي با قداست و معنويت ندارد و به راحتي قابل جمع است. چنانچه كه در عروسي عليA و زهراJ ديديم؛ پيامبر2 از يكسو دستور مي‌دهد كه زنان و دختران در عروسي دخترش، شادي كنند و آواز بخوانند و از ديگرسو، تأكيد دارد مبادا به بهانه اينكه عروسي است هر كاري كه دلشان خواستند انجام دهند تا خداي ناكرده مرتكب فعل حرام شوند.